Yaşayan Bir Ölünün Faaline Mektubu
Merhaba,Yine Ben..
Kapkara bir hayatın loş bir odasındayım bu gece.Tek ışık kaynağım sigaramın ucundaki kırmızı ateş.İçimdeki karanlıksa hayatımın karanlığından çok büyük aslında.Bu soğuk kalbi biraz olsun ısıtan,artık göremesem de derinliklerinde bir yerlerde hala senin olduğunu hissetmek..
Evet sen varsın..
Soğumuş kalbimde,
Kaybettiğim aklımda,
Unutamadığım geçmişimde,
Boş bir hayal olan geleceğimde..
Sen varsın..
Uykusuz gecelerimde
Güneşsiz gündüzlerimde
Çalan tüm aşk ve ayrılık şarkılarında
İçtiğim sigarada,
Yiyemediğim yemekte..
Kısacası her şeyde ve her yerde sen..
Bu nasıl bir şey biliyor musun? Dikenli bir tel kafese kapatılmış tavşanın ,kafesinin önüne bir havuç konulması gibi..O tavşan o havuca asla ulaşamayacak..Dahası her ulaşmaya çalıştığında bir yerleri kanayacak,yaralanacak..Ama ulaşamasa da o havucun orada olduğunu bilmek hep mutlu edecek onu.
İşte ben de tam burasındayım bu hikayenin..
Artık olmadığının,ve de hiç olmayacağının farkında olsam da,bir yerlerde nefes aldığını bilmek,mutlu olduğunu düşünmek bile yetiyor bana.Tüm karanlığımın en dibinde,tam ortada bir güneş beliriyor içimi ısıtan,aydınlatan gülümseyişinin hayaliyle..
Peki sen bu hikayenin neresindesin?
Hiçbir yerinde..
Çünkü aşk,artık sadece hayalinle..
0 yorum yazılmıştır